కవితార్చన – 27

బాధ్యత ఎరుగని బాల్యం నుంచి
బరువున నలిగిన బంధాల వరకు
చెప్పలేని మధురానుభూతి
మన చెలిమి కలిమి పయనం
స్నేహమన్న మాట వినగానే మనసు
ఆగు మిత్రమా మరల వస్తానని
గుండె అరలొ దాచుకున్న సంగతులను
తోడ్కొని కాలం‌ కరములనే పరిగెత్తించి
మధుర స్మృతుల లోగిలిలో వాలిపోతుంది
ఎదలో పొంగిన ఆనందం
కనులలో దోబూచులాడి
ఆ తలపునే రంజింపచేయగ
పెదవులపై నాట్యమాడుతుంది

తిరిగి కలిసి కరువు తీర
కాలం మరిచి
నెమరు వేసుకుని
మడిచి పెట్టిన జ్ఞాపకాలని
విడిచి పెట్టిన ఆ బంగరు క్షణాలను
అదుపులేని ఆ అల్లరి సందర్భాలను
మైమరచి నవ్విన ఆ సమయాలను
సరదా పాటలను పోటీ ఆటలను
వెలుగు తెరలు దాటుకుని
వెలితి తీర కలుసుకుని
మళ్ళీ పంచుకోవాలనుంది నేస్తం
బరువు దించుకోవాలనుంది నేస్తం